کاش مي دانستيم زندگي کوتاست
کاش از ثانيه هاي زندگي لذت مي برديم
کاش قلبي رو براي شکستن انتخاب نمي کرديم
کاش همه را دوست داشتيم
کاش معني صداقت را ما هم مي فهميديم
کاش هيچ کودک فقيري ديگر خواب نان تازه وداغ را نمي ديد
کاش دلهايمان دريايي مي شد
کاش مي فهميديم زندگي زيباست
و
لذت مي برديم تا نهايت
کاش ميدانستيم که ما نمي دانيم فردا برايمان چه اتفاقي مي افتد
کاش بهانه اي براي ناراحت کردن دلهاي زخم خورده نبود
کاش...
کاش...
کاش...

فریبایی عزیزم دوست دارم اندازه تموم دنیا

دنیا کمه بابا خودت می دونی

چقدر دوست دارم

خودت را از هر خط

تا دوباره نقشي تازه

و خطي پيوسته

 بر صفحه سپيد زندگي ات،جان بگيرد.

بگذار زيبائي تو را لمس كند.

تو چمدان هاي خالي مرا هم بسته اي!

ديري است مي دانم.

من هر لحظه آماده ام.

همسفر تو هنوز هم منتظري؟!

در طول اين سفر، من هميشه همراه تو بوده ام

و از همه وجود تو، هيچ نخواسته ام

جز حضور تو،

.عطرعبور توو صداي گرمت وخبر بودنت

 

 

 

   چه زيباست به خاطر تو زيستن ....

       و براي تو ماندن و به پاي تو سوختن ....

          و چه تلخ و غم انگيز است دور از تو بودن ....

            و براي تو گريستن و به عشق و دنياي تو نرسيدن ....

              اي كاش مي دانستي بدون تو ، و به دور از دستهاي مهربانت

 زندگي چه ناشكيبست ....

عروسكي بودم ، تو بازي تقديــــررو طاقچه قلبش يه قاب بي تصوير

تو بازي تقديـــــر بازنده من بودم

من و شكست و رفت بي جرم و بي تقصير

شــــروع تلخي بود از ابتداي راه دلم مي گفت برگرد با او نشو همراه

با ديدن اشكاش دلم يهو لــرزيد

اين بود آغاز يك خوشي كــوتاه

دنبال رد پاش ، قـصه ها رو گشتم پيدا نشد هرگز ، اوني كه مي خواستم

تو خلـوت يك شب ، با دستايي

خالي

اوني كه مي خواستم ، با دست

 خود ساختم

خداحافظ صبح فـــــردا     تموم شد قــــصه دردا

                                                      تموم شد حرفي نمونده

                                        بهتره من بشه اين مـا  خداحافظ دل تنگــــم

                                                     ديگه با غم نمي جنگــم

                                       واسه شيشه عمـــرم    دنبال يه تيكه سنگــم

                                                    خداحافظ شهر رويــام 

                               باخته ام من همه دنيام      دنبال اسب سفيـــدش

                                                  بريده ديگه نفســــهام

                              خداحافظ عشق و احســـاس     اونكه مي گفت خيلي تنهاس

                                                دلم و شـــكست و پس داد

                              مي گه كه اين رسـم دنياس خداحافظ قصر خورشيد

                                                 عشق اون بر من نتابيـد

                             من مي رم پاي پيـــاده       تا ته جاده امـــــــــيد

                                                خداحافظ تنــــــــهايي ها

                              من دارم مي رم از ايـنجا   چشمي خيس اشك نمي شه

                                                بعد رفتنم از اينـــــــــجا

                              من برم تنها نــــمي شه  اون دلش سنگ و سياهه

                                              مي ره ســوي عشق تازه     

                                            اون دلش

                                                       غرق گناه

 دوستت دارم

اما نمی توانم بیانش کنم

 

نمیدانم چه بنویسم؟ برایت از که بنویسم؟

نه تو شیرین,نه من فرهاد...
سر هر کوی و هر برزن بباید این سخن فریاد
چرا عشقم به دست من سبد از خون دل می داد؟
نه مجنونم,نه لیلایی!
نه دیگر از برایم ! آآآ...ه,نداری حرف زیبایی
چه می گویم؟چه می خواهم؟
در این دوران تنهایی
نمیدانم چرا اینگونه بی تابم؟

نمي دانم اين چندمين بار است كه دست تو را گم مي كنم .

 شايد شايسته دست مهربان تو نيستم ...

 اما مرا كودكي تصور كن ...

 يا شاخه گلي تنها در سياره ات ...

كنايه هاي من از سر خشم نبود ...

 تو عازمي و من تو را دوست مي‌داشتم ...

 حال كه مي خواهي بروي برو ...

 مي‌دانم كه روزي دوباره دست تو را خواهم يافت ..

 هيچ دور نيست آن زمان ...

 گاه و بيگاه چتر مرا باز كن و ببين كه صورتم زير سيلي آفتاب داغ مي‌شود ....

مي دانم كه لحظه وداع نزديك است .... بايست .... !

 من خواهم گريست ... تو به جان من بدي روا نداشتي ...

تو خواهش قلبم را نديده مي گيري ....

 و خوب مي دانم اين منم كه اسير سياره تو مي مانم و تو سفر مي كني ...

 يادت باشد وقتي به ستاره ها سفر كردي

 من از همينجا برايت دست تكان خواهم داد ....

 زير سايه بان ياد تو منتظر خواهم ماند زيرا كه عشق هرگز نمي ميرد ....

عزیزم قلبم برای تو می تپد

گفتی برو گفتم به چشم این بود کلام آخرین
گفتی خداحافظ تو گفتم:همین گفتی: همین
گریه نکردم پیش تو با اینکه پرپر می زدم
با خون دل از پیش تو رفتم و باز نیومدم
بازی عشق تو را جانانه باختم مثل بازنده خوب مردانه باختم
همه ثروت من تحفه درویش نفسم بود که به تو شاهانه باختم
لبخند آخرین من دروغ معصومانه بود
برای پنهان کردن داغ دل دیوانه بود
من مات مات از بازی شطرنج عشق می آمدم
شاه مهره ی دل رفته بود من لاف بردن می زدم
من لاف بردن می زدم
قلعه ی عشق اسب غرورلشگر تارومار عشق
دادم به ناز رخ تو این همه یادگار عشق
گفتم ببر هرچی که هست رقیب جلد چیره دست
گفتی که مغروری هنوز از فتح این همه شکست
بازی عشق تو را جانانه باختم مثل بازنده خوب مردانه باختم
همه ثروت من تحفه درویش نفسم بود که به تو شاهانه باختم

 

روی برگ نوشتم دوستت دارم

 

،اما توعین بز آنرا خوردی


  خدا حافظ رویاهای قشنگ من
 

دوست دارتون

 

 

مرگ فاخته 

 

 

 امدی در اغوشم گریستی

گفتی دلم گرفته

گفتم دلت را به من بسپار

گفتی از زندگی کردن خسته شدم

گفتم که یک بار هم با من اغازش کن

گفتی تنهای تنها شدم

گفتم بیا و به من بپیوند.

گفتی از عشق متنفرم

گفتم که عاشق من باش

گفتی می خواهم بروم

گفتم دستانت را به دستانم ده که باهم رویم

کاش می دانستی

 برای با تو بودن ها

نفس با تو کشیدن ها دلم تنگه

من اینجا بس دلم تنگ است 

و هر سازی که می بینم بد آهنگ است

بیا ره توشه برداریم

قدم در راه بی برگشت بگذاریم

ببینیم آسمان هر کجا

آیا همین رنگ است ؟؟؟؟

لحظه های بی تو بودن

می گذره ... اما

به سختی .

ايا دوستم داري؟
از ويرانه هاي عشق بدايت گلخانه ساختم.
تو را به ضيافت شبانه ام دعوت مي كنم.
اي اهرو به محفل شاعرانه ام قدم بگذار
تا كلبه ام عطر محبت بگيرد.

عشق
عشق ، تن به فراموشي نمي سپارد مگر يك بار براي هميشه .
 
جام بلور ، تنها يك بار مي شكند .
 
مي توان شكسته اش را ، تكه هايش را ، نگه داشت
 
اما شكسته هاي جام ، آ‌ن تكه هاي تيز برنده دگر جام نيست .
 
احتياط بايد كرد .
 
همه چيز كهنه مي شود و اگر كمي كوتاهي كنيم عشق نيز ...
 
بهانه ها جاي حس عاشقانه را خوب مي گيرند .